• Strona główna
• Windows_98
• Windows_XP
• Format
• Bios
• FAT32 - NTFS
• Porady


• Księga Gości
• Forum
• Kontakt e-mail

Chciałbym podzielić się informacjami na temat instalacji systemów operacyjnych windows 98, windows XP. Zamieściłem również opisy komend DOS'a - format oraz fdisk. Bedzie też trochę o biosie, z którym każdy kto chce przeprowadzić instalacje systemu operacyjnego powinien się zapoznać. Przedstawiłem system plików fat32 i ntfs oraz możliwość konwersji systemu plików. W miarę możliwości kilka porad na temat instalacji.

 Helion - książki, które warto mieć  

Polecam książki wydawnictwa Helion, które są żródłem wielkiej i niewyczerpanej wiedzy na temat instalacji, obsługi systemów operacyjnych oraz innych programów. Kliknięcie na okładkę książki zaprowadzi nas do szczegółów - spis treści, cena, oceny czytelników, opis ksiązki. Natomiast kliknięcie na dodaj do koszyka spowoduje bezpośrednie przejście do zakupów w księgarni informatycznej Helion.

Fdisk

Wiersz poleceń to często jedyny klucz do naprawy systemu operacyjnego. Wpisywane ręcznie komendy mogą niejednokrotnie uratować nasze dane. Ale co zrobić kiedy system operacyjny odmawia współpracy? Wiersz poleceń, czyli czarny ekran z białymi literkami, to wszystko na co możemy liczyć. Wiedza o poleceniach systemowych może być przydatna również wtedy, jeżeli chcemy zainstalować od początku na przykład system WINDOWS 98 oraz zamierzamy podzielić dysk na dwie lub więcej partycji.

Podział dysku dokonujemy,korzystając z narzędzia dosowego fdisk.exe

Fdisk.exe to narzędzie DOS do tworzenia partycji. Program ten służy do tworzenia, usuwania i wyświetlania informacji o partycjach obecnych na naszym dysku twardym. Polecenie to ma własne interaktywne menu. Oznacza to, że wpisując polecenie A:\fdisk, uruchamiamy dosowy program, który oczekuje na dalsze polecenia. Wybierając odpowiednie opcje z menu, możemy tworzyć, usuwać partycje lub wyświetlać informacje o partycjach.

Zaznaczenie [1] oznacza, że opcja 1 jest przyjmowana przez system jako domyślna (jest najczęściej wykorzystywana). Gdy chcemy wybrać inną opcję, wówczas podajemy jej numer i wciskamy ENTER. Wybór opcji 1 wymaga jedynie wciśnięcia klawisza ENTER. Opcja nr 1 - wybór umożliwia utworzenie podstawowej partycji i określenie jej rozmiaru. Jeżeli chcemy podzielić dysk na więcej partycji musimy zaznaczyć N i określić wielkość podstawowej partycji w % lub GB. Po zatwierdzeniu wyboru klawiszem ENTER program automatycznie przydzieli wybraną wielkość dysku twardego dla podstawowej partycji DOS. Przy wychodzeniu z tej opcji program automatycznie podpowie nam, że powinniśmy uaktywnić podstawową partycję DOS (zalecane).

Po wybraniu opcji 2 możemy dostępną powierzchnię dysku przydzielić dla rozszerzonej partycji, po czym program zapyta nas czy tworzyć dyski logiczne DOS w rozszerzonej partycji. Jeżeli nie chcemy tworzyć dysków logicznych wciskamy klawisz N i ENTER, natomiast jeżeli chcemy od razu utworzyć dyski logiczne to wciskamy klawisz T i ENTER i program rozpocznie tworzenie dysków logicznych w/g naszych potrzeb (ilość i wielkość w % lub GB).

Opcja 3 pozwala nam na utworzenie dysków logicznych DOS jeżeli nie zrobiliśmy tego od razu przy tworzeniu rozszerzonej partycji DOS. Musimy określić w tej opcji ilość i wielkość dysków logicznych w % lub GB. Po wykonaniu powyższych kroków i utworzeniu potrzebnych nam partycji naciskamy naciskamy klawisz Esc, który pozwoli nam na powrót do menu głównego programu FDISK.

Opcja nr 2 menu głównego pozwala uaktywnić partycję wybraną przez nas, jeżeli nie zrobiono tego podczas tworzenia podstawowej partycji (zalecane).

Opcja nr 3 menu głównego służy do usuwania partycji oraz dysków logicznych DOS.

Usuwanie partycji należy wykonywać w odwrotnej kolejności niż tworzenie. Na początku usuwamy dyski logiczne DOS, następnie rozszerzoną partycję, a na końcu podstawową partycję (zalecane). Program zawsze będzie zadawał pytanie którą partycję, lub dysk logiczny chcemy usunąć, po czym zażąda jeszcze raz potwierdzenia klawiszem ENTER. Po usunięciu podanej partycji dane zawarte na tej partycji ulegną całkowitemu zniszczeniu. Dlatego opcja usuwania musi być używana z dużą rozwagą, abyśmy nie utracili danych. Po naciśnięciu klawisza Ecs, powracamy do opcji menu głównego programu FDISK.

Opcja nr 4, pozwala nam na wyświetlenie informacji o istniejących partycjach i dyskach logicznych DOS o ile takie utworzono. Opcja ta informuje nas o ilości partycji, która partycja jest aktywna, mówi nam o nazwach partycji lub dysków logicznych DOS, podaje wielkość partycji, system plików, a także procent wykorzystania powierzchni dysku przeznaczonej dla danej partycji. Ponadto program umożliwia nam obejrzenie informacji o dyskach logicznych po wpisaniu litery T i zatwierdzeniu klawiszem ENTER.

Aby w pełni zakończyć działanie programu FDISK należy wyjść z programu, wyłączyć komputer i włączyć go ponownie wtedy zmiany odniosą skutek. Po ponownym uruchomieniu należy przystąpić do formatowania partycji i dysków logicznych DOS.

Po wykonaniu powyższych czynności możemy przystąpić do instalacji wybranego przez siebie systemu operacyjnego.

Wszystkie przedstawione czynności w programie FDISK możemy wykonać z wiersza poleceń DOS, ale jest to operacja dosyć trudna zalecana dla bardzo zaawansowanych użytkowników.

Partycje podstawowe i rozszerzone

Partycja podstawowa (primary) - to spójny obszar wydzielony z dysku, którego parametry (początek/koniec/wielkość) są określone w pojedynczym wpisie w tabeli partycji zapisanej w MBR dysku. Przeznaczenie każdej partycji podstawowej (FAT, NTFS, swap, ukryta itp.) jest określane przydzielonym jej tzw. deskryptorem (identyfikatorem) partycji. Partycje podstawowe zwyczajowo zaczynają się wraz z początkiem cylindra dysku (głowica 0, sektor 1), jednak wyjątkiem jest tu pierwsza partycja podstawowa, która może się zaczynać dopiero za obszarem MBR zajmującym pierwszą ścieżkę dysku adresowaną przez głowicę 0 (czyli pierwsze 63 sektory dysku). Jej początek to cylinder 0, głowica 1, sektor 1.

Partycja rozszerzona (extended) - to zwykła partycja podstawowa mająca identyfikator 0x05 bądź 0x0F, tworząca sztucznie wydzielony z dysku obszar (tzw. "wirtualny dysk"), w którym zakładane są kolejne partycje podstawowe zwane tutaj dyskami logicznymi. Każdy dysk logiczny posiada własny obszar MBR, nazywany EBR (Extended Boot Record). Na początku EBR znajduje się rozszerzona tabela partycji (extended partition table), a bezpośrednio za nią zapisany jest - kończący obszar EBR - znacznik końca sektora, czyli tzw. słowo podpisu, mające zawsze wartość hexa 0x55AA. W rozszerzonej tabeli partycji każdego dysku logicznego używane są tylko dwa wpisy: w pierwszym z nich umieszcza się dane określające początek i koniec bieżącego dysku logicznego, a w drugim dane dotyczące położenia następnego dysku logicznego. Wyjątkiem jest ostatni (lub jedyny) dysk logiczny, w którym drugie pole rozszerzonej tabeli partycji jest puste. Ilość dysków logicznych jest ograniczona do 23.